Over ons & Le Miracle - Cevennen - Zuid-Frankrijk

Hoe het allemaal zo is gekomen

“Hoe komen jullie hier nou zo terecht ?” Misschien wel één van de meest gestelde vragen sinds we hier wonen. Het antwoord kan simpel en een beetje cliché zijn, of het complete verhaal vertellen.

Eerst maar het cliché dan.

We waren al jaren gecharmeerd van Zuid-Frankrijk: heerlijk klimaat, mooi landschap, fijn land, lekker eten. Tijdens onze vakanties in dit wonderschone land mijmerden we vaak over ons eigen Franse stekje onder de zon.

Als we zouden figureren in een aflevering van Ik Vertrek zou nu de band met accordeonmuziek gestart kunnen worden. De voice-over memoreert het onvermijdelijke La Douce France, en beelden van een pittoresk dorpspleintje met voorbij pruttelende 2CV maken het plaatje af. Tot zover de clichés.

Maar het hele verhaal is complexer. Dat vermoedde u al.

Natuurlijk waren we gecharmeerd van het zonnige Frankrijk en droomden we vaak over zo’n leuk huisje in het zuiden. Maar om het ook echt te gaan doen ? Daar bleek meer voor nodig.
Ooit droomden we namelijk nog met zijn drieën van zo’n leuk Frans vakantiehuisje; onze zoon Djim droomde mee.

De praktijk was nog best lastig, want Djim was rolstoelafhankelijk, en daar zijn die oude Franse huizen niet echt op gebouwd.
Op een zonnige dag in mei 2013 bezochten we met Djim een oude boerderij in de Cevennen. “Ga daar maar eens kijken”, werd ons gezegd. “Misschien is dat wel wat je zoekt”. We kwamen terecht in een bouwval. Maar we durfden het aan, en ook Djim was helemaal enthousiast. De bouwval werd omgetoverd tot ons droom vakantiehuis, bovendien rolstoelgeschikt. Djim genoot van het prachtige huis dat in 2014 klaar was. Het heeft helaas veel te kort geduurd; hij overleed in 2015.

Nodeloos te zeggen dat dit ons leven op zijn kop zette.
Soms zijn er aardverschuivingen nodig om naar de overkant te durven springen. We moesten verder, en dan is een zo’n mooie zonnige plek in de natuur een beetje als zalf voor de ziel. We zijn in 2016 naar hier “gesprongen” om hier te gaan leven.

We vernoemden deze mooie plek naar het wonder waar we samen met Djim op hoopten, naar een chanson van Guy Béart “Le Miracle Vient de Partout”.

In liefdevolle herinnering aan onze prachtige zoon, die hier zó graag was.

Lydia en Guus